Het is gelukt
Het nieuwe FLUX-album staat erop. En nu?
Het is gelukt. Vorige keer vertelde ik over mijn maandenlange struggles om muziek te schrijven voor het nieuwe album van FLUX. Hoe ik 50+ demo’s maakte die ik allemaal stom vond, tot elke ochtend een 60-minuten timer zetten waarin ik een nummer moest schrijven. Inmiddels, dames en heren, staat de muziek erop. Van maanden schrijven tot dagen repeteren, tot maar uren opnemen. Uiteindelijk stond FLUX II (werktitel, dit is geen albumtitel-reveal-party, sorry) er binnen anderhalve dag, 13 uur, op. Twaalf nummers zijn nu opeens een geheel, een (nog af te mixen) album.
Ook als sideman heb ik inmiddels redelijk wat albums ingespeeld, maar toch blijft het altijd spannend. Hoe klinkt de bladmuziek en die superlullige Logic-demootjes als je het vertaalt naar daadwerkelijke muzikanten van vlees en bloed? Een stuk beter, kan ik je vertellen. Er zijn weinig fijnere dingen dan je muziek opeens tien levels omhoog horen gaan door muzikanten die hun spel én smaak in jouw muziek leggen. Het was stressen, maar ik ben nu al enorm blij met het resultaat.
En nu?
Uitstekende vraag. Nu is blijkbaar die periode na de opnamesessie. Ik wist wel dat die zou komen, maar verder vooruit denken dan de studiodagen was onmogelijk: van lunch regelen tot het overhaast bestellen van nieuwe saxofoonrietjes, alles draaide om die studiodagen, om de muziek er zo goed mogelijk op te zetten. Dat is waar je maanden naar vooruit plant, en waar je mentaal continu mee bezig bent. Hoe zorg ik ervoor dat alles logistiek geregeld is? Hoe zorg ik dat de bandleden goed voorbereid zijn en het naar hun zin hebben? En hoe zorg ik ervoor dat ik, naast al het regelwerk, zelf ook in vorm ben?
In de laatste weken voor de opnames is het makkelijk alleen maar nerveus te worden en te denken aan alle dingen die mis kunnen gaan. Ik probeer dan altijd (dit wordt pas mijn derde album onder eigen naam maar altijd klinkt gaver) aan deze quote te denken van de legendarische producer Rick Rubin, die samenwerkte met artiesten als Johnny Cash, the Beastie Boys, Adele, Jay-Z, the Red Hot Chili Peppers en Metallica.
“Yet an album is only a diary entry of a moment of time, a snapshot reflection of who the artist is for that period. And no one diary entry is our life story.” — Rick Rubin, The Creative Act: A Way of Being
Oftewel, zo’n album is maar een momentopname. Ja, je wilt de muziek zo goed mogelijk op de band zetten, maar het blijft een snapshot van die bepaalde dagen en de energie in die ruimte. Het bepaalt niet voorgoed je artistieke identiteit, en een volgend album klinkt automatisch ook weer anders. Ik kan er nog niet teveel over vertellen, maar deze nieuwe FLUX-plaat is nogal anders dan het eerste album. Toen voelde ik heel erg de drang om muziek te maken die focuste op hoop, melodie en lyriek. Dit nieuwe album is harder, veel meer als een protest over de bizarre tijden waarin we leven. Maar daarover later meer.
En dan nu: regelen, regelen en regelen
Nu is die tijd waar elke muzikant van droomt: vergeet even dat je muzikant bent, en zie jezelf als manager. Mocht u enige ironie bespeuren, u gaat door voor de koelkast. Facturen betalen, beeldmateriaal editen, mixsessies plannen, website updaten, bandcamp aanmaken, Instagram-content voorbereiden; deze weken is mijn laptop m’n beste vriend en grootste vijand en hoop ik dat de stoflaag op m’n saxofoon beperkt is gebleven. Een eigen band managen betekent uit eigen ervaring 95% van je tijd besteden aan regelwerk en maar 5% aan muziek maken. Wie weet balanceert dit meer uit zodra het album is uitgekomen en de tournee onderweg is, maar momenteel is die 95% nog bescheiden.
Het loont (hoop ik)
Er zit tegelijkertijd ook een enorme voldoening aan al dit regelwerk: door het mixen klinkt de muziek elke dag een stukje beter, een website aanmaken en onderhouden kan tegenwoordig met alle (AI-)hulpmiddelen vrij makkelijk, en een promotekst schrijven is een uitdagende puzzel an sich: zet ik de Engelse of Nederlandse bio bovenaan, duw ik mezelf en de band lekker in een hokje of juist niet, en leg ik uit waar het album over gaat of laat ik dat aan de verbeelding over?
Ik kan je zeggen, mijn keuzestress draait overuren. Tegelijk zorgt het ook voor een nieuwe kans: een nieuw album is hét moment om een nieuw verhaal te vertellen en een nieuw hoofdstuk te openen. Ik heb goede hoop dat al het computerwerk zich gaat uitbetalen. In geld is nog te bezien (dit is absoluut een nieuw nieuwsbrief-onderwerp), maar in ieder geval in optredens, luisteraars en hopelijk een nieuw publiek.
Let’s see
Maar ik laat jullie niet achter zonder weer wat heerlijke tips:
- Clubtour Longo Longo
Naast FLUX zit ik in meerdere bands, waaronder de 13-koppige Afro-Cubaanse chaosfabriek die Longo Longo heet. Deze band is waarom ik muziek maak: echt in het moment muziek maken, met een stuk knettergekke maar o zo goede muzikanten een dik feest bouwen. We hebben nét ons album uitgebracht, Endorfina, en gaan op tour! Check de data (17 april in De Helling in Utrecht!), hopelijk zie ik je bij een van de shows!
- FunkedUp 11 april
Deze zaterdag speel ik twee keer op FunkedUp festival in Leiden, met twee supertoffe bands: Gus Walker en Zedyé. Gus Walker maakt brain-scratching hiphop/reggae-fusion, en Zedyé een mix van alternatieve R&B, soul, hiphop en jazz. FunkedUp is sowieso altijd een tof festival, elke keer als ik er speel ontdek ik ook weer andere vette bands. Aanrader!